Eğer bir arkadaşınız sizi ziyarete geldiğinde yavru kediniz onun ayaklarına atlar veya saldırırsa, bunun bir avcılık gösterisi olduğunu bilin. Henüz küçükken bu sadece bir oyundan ibarettir ve ufak ısırıkları oyunculuktan biraz daha fazlasıdır. Ama biraz daha büyüdüğünde bu ısırıklar daha güçlenir ve acıtıcı olabilir, o zaman bu oyunu kesmeniz ve onu bulunduğu yerden uzaklaştırmanız gerekebilir. Eğer oyunu kesmezse sert ve yüksek bir ses tonuyla (ama bağırmadan) onunla konuşun. Böylece ilişki kurmayı öğrenecektir.
Bazen yavru kediler başka kedilerde karşılaştıklarında, onlara yakınlaşamadıklarında veya saldıramadıklarında, değişik agresif tepkiler verebilirler. Bu gibi durumda yapılabilecek en iyi şey onu yalnız bırakmak ve sakinleşmesini beklemektir. Bir süre sonra dikkatini daha ilginç bir şeye yönlendirip bu “ele geçmez” kediyi unutacaktır.
İçgüdüler
O sizin biricik sevimli kediciğiniz olabilir ama onun doğal avcılık içgüdüsü hala devam etmektedir. Sokakta bir av yakalayıp eve getirdiğinde onu cezalandırmak son derece yanlış bir davranış olur. Sonuçta tamamen içgüdüsel olarak ve küçükken annesinden öğrendiği şekilde bunu yapar. Bunun açlıkla bir ilgisi de yoktur. Ne kadar iyi beslenirse beslensin o avlanmaya hatta avını bir ödül olarak getirip size sunmaya devam edecektir.
Yine de onun bu avcılığını cesaretsizlendirecek bazı şeyler vardır; onunla yeterince heyecanlı bir şekilde oyun oynamak bunlardan biridir. Bunun dışında geleneksel bir fikir gibi gelse de, tasmasına küçük bir zil takabilirsiniz, böylece o avına yaklaştığında, av zilin sesini duyup uzaklaşacak ve hayatını kurtaracaktır.